ik heb daarnet mijn vriendinnetjes uit utrecht gesmst dat ik ze mis. na t vwo ben ik spaans gaan studeren in Utrecht. daar ben ik na het eerste jaar mee gestopt. Nu doe ik de PABO in Den Haag. K. belde me meteen op; ze miste mij ook. we praatten nog een tijdje over hoe het nu ging met de studie, wat ze nu aan het doen was en hoe het ging met de meiden.  niet veel langer daarna kreeg ik een smsje van R en toen een van N. ze misten mij ook. we moesten maar eens snel weer wat gaan drinken in Utrecht. die smsjes, en het telefoongesprek brachten weer allemaal herinneringen naar boven. we waren altijd met zn vieren, gingen vaak wat drinken, werkten samen aan projecten en hadden vooral vaak veel lol.

ik begin weer te twijfelen aan de PABO. en ik ben bang dat ik dat toch wel heb, no matter wat voor studie ik doe. ik heb gewoon geen zin om nog 4 jaar lang te studeren. ik wil aan de slag. het liefst nu een eigen klas lesgeven. maar als ik toch bezig ben met dingen die onmogelijk zijn zou ik het liefst een toneelopleiding doen, of naar de dansacademie. ik wil altijd iets wat ik niet kan krijgen. en vaak weet ik ook eigenlijk niet wat ik wil. zoals nu. ik zie er best tegenop om nog 3 jaar (als het meezit 2) de PABO te doen.

het is best wel frusterend. de ene keer heb ik er spijt van dat ik met spaans ben gestopt, en de andere keer is het ook gewoon leuk op de PABO. ik verveel me er alleen vaak. het is een beetje te makkelijk. en ik weet dat ik niet eeuwig kan blijven switchen. dat heb ik nu een keer gedaan, maar hoe meer je switcht, hoe langer je aan het studeren bent. en dat wil ik juist niet.

hoe dieper ik over dingen nadenk, hoe vaker ik me erop betrap dat mijn gedachten in het engels zijn. veel van mijn gedachten in mijn 'dagboek' op papier zijn dan ook geschreven in het engels. ik zal me nu ook maar laten gaan en schrijven hoe het in me opkomt.

its just messed up. i need to do something. i can't just sit around all day, doing nothing, spending money (even though thats what i want). and to get that, i either need to find a great job or a rich husband. if i do i'll be lucky if it is the man of my dreams (how cheesy...), but i won't marry a man just for his money. so that leaves one option. i need to find a great job. but to get that, i need some education. PABO won't be enough. teachers don't make a lot of money. but on the other hand, i don't want a job just because it pays well. i want a job that satisfies me. i want a job where i can just wake up and be like 'oh, another day of work. thats not bad at all.' i don't believe there is that kind of job that you're looking forward to doing. but there are those kinds of jobs that are nice. just nice. working is never fun. its never the thing you prefer over partying or something. at least it isnt for me... (now don't go thinking i hate working. cause i do work hard. i have two different jobs in the weekend.)  but what is that kind of job for me? that 'nice' job? is it teaching?   I still dont know. sometimes i think that i just need to be more tough or something. maybe if i wouldve been more tough, i wouldve thought 'fuck those two more years, i'll keep doing this until i've got my bachelors degree!' but i couldnt see myself doing what i didnt want to do for two more years. but now i'm afraid ive got the same problem again. do i really have to go to school for 3 more years? maybe 2 if i'm lucky. i cant see myself doing that either.  its more probable then when i studied spanish, but still..  i guess its just something i dont WANT to see myself doing. i dont WANT to go to school anymore. Do I?.... its difficult.

i can't do the thing i want to. at least not all of 'em. if that were possible, I wouldve been the most famous actress in all of Hollywood. i wouldve driven a bentley, a porsche ánd an aston martin. but ofcourse its not like that. its like i said... I cant have all the things i want. and its the things that i cant have that i want.   ofcourse everybody wants to live in a dreamworld, but thats impossible. i have to wake up to reality and see thats its not the moviestar-job that'll be mine, and its not the porsche that ill drive (at least it wont be mine). but on the other hand. why cant it be? do i really have to rule out everything that seems a little bit out of reach? dreams sometimes come true, dont they? ok, i realize that i'll never be the next Julia Roberts or something, but that porsche... its not impossible. and its not even about the porsche. its about a dream that'll never be more than a dream.

i just dont want to know already what the rest of my life will look like. not that you will ever know, cause you might get ran over by a bus. but if i'll become that school teacher i will know that i will spend the rest of my life (or at least a very big part of it) in a classroom. the classroom i always hated.

im afraid of being in the same place to long. afraid that i might miss something, somewhere else. but than again, i can sit in my room for hours writing crap like this......

hoi allemaal!

welkom op mijn blog. ik heb m piot genoemd als afkorting van 'Put It Out There'. alles wat mij bezighoudt zal ik hierop gooien. het is voor mij dus een soort dagboek. ik heb alleen de nare gewoonte dat ik alle vervelende gebeurtenissen en gevoelens in mijn dagboek zet, en de leuke dingen laat ik meestal achterwege. als ik ergens mee zit schrijf ik het namelijk altijd van me af. dus alvast een tip voor de blije mensen: bezoek nu een andere blog. het is allemaal niet zo erg als het lijkt hoor. ik ben gewoon een normaal meisje van 19, die af en toe gewoon niet weet wat ze wil. en om daar achter te komen schrijf ik al mijn gedachtes en gevoelens hier op mijn nieuwe blog. ik doe het dus eigenlijk meer voor mezelf, maar als er mensen zijn die dit leuk vinden om te lezen moeten ze dat vooral doen.

het is altijd leuk om feedback te krijgen, dus gebruik de shoutbox!

groetjes, maxime